Keşke bir film makarası olsa hayat.Sarsam,kessem,değiştirsem...

Makara olsa da geriye dönebilsem.Yaptığım hataları kessem güzel şeyleri yapıştırsam yerlerine.Hatırlayabilsem en ince ayrıntısına kadar yaptıklarımı,hissettiklerimi..

Keşke en çok sevdiğimin sarkıcının şarkıları olsa hayat.Tekrar tekrar dinlesem ama hiç sıkılmasam.Hep biryerlere dalsam o şarkıları dinlerken.En güzel yerlerin,en güzel mutlulukların ve en sade sevgilerin üzerinde uçup gitsek hayallerimde bu şarkıları dinlerken.

Keşke güzelbir roman olsa hayat.Sayfalarımda hem acıyı hem mutluluk ve huzuru biriktirsem.Ama bütün sonlarımız mutlu olsa.Ne yaşarsak yaşayalım hep varolan umudumuz olsun.Sayfalarım karıştırılıp farkedildiğimizde güzel şeyler hatırlatalım okurlarımıza.

Keşke hep şimdiki gibi devam etse hayat.Şimdiki gibi heyecanlı,farklı,zevkli.Hiçbirşeyin hayatı kötü yönde etkilemesine izin vermeden yaşasak sonsuza kadar.Hem gülse yüzümüz,hem de ağlasak ama neden apladığımızı bilerek.Değişik olsak,değişen olsak en önemlisi biz olsak..

      Yaptığı hataları tekrar eder mi insan? Belki de

farkında değildir.Yaptığı hataları hemen fark edemedi

 diyelim peki ya yaptığı tekrarlarda da mı fark

 edemez! Çok mu gözü kara hiç mi göremiyor

 yanlışını, becereksizliğini. Görmek istemiyordur belki

 de. Doğrular güneşine sırtını mı döndü yoksa. Uyan

 ve fark et, ne yöne bakıyorsun. Lütfen sizde uyanın

 ve yanlışlıklar karanlıklarından vazgeçip, doğrular

 güneşine dönün yüzünüzü.

        İşte o zaman tüm karanlık ve yanlışlar arkanızda

 kalacak,  aydınlık ve doğrular yanınızdan

 ayrılmayacaktır.

 Hep aynanın karşısındakiyle başbaşa mı olmalıyız?

Hep aynanın karşısındakiyle başbaşa mı olmalıyız?

Neden daha iyisini yapamıyoruz...çok mu seviyoruz yalnız kalmayı?

Neden çoğalmak için ödün vermemiz gerektiğini kabul edemiyoruz?

Yoksa ateşin sıcaklığını bildiğimiz halde yanmaktan mı korkuyoruz,üşüyoruz ve ısınmak istemiyoruz..Paylaşamıyormuyuz acaba birşeyleri?

Dilimizin ucundakileri gün ışığına çıkaramıyor muyuz her seferinde.Çok mu gaddarız biz ya ayçiçeğinin bize baktığı gibi bakıyoruz ama sadece bakıyoruz,kıpırdadığımız bile yok.Söz veriyoruz yapmıyoruz,gülümsüyoruz,canını yakıyoruz.Neden hiç birlik olmakla,çoğulculukla,beraberlikle kesişmiyoruz?Çok mu zor geliyor?Bu da mı yakıp yıkıyor?

Yalnızlık mı bizi mest eden?

Hiç sevmediğimiz bir şeye yaklaşabilmek için varımızı yoğumuzu ortaya koyuyor,dişimizi tırnağımıza takıp çalışıyoruz.Başka şeyler mi arıyoruz boş yerleri doldurmak için,hiç yeri dolmadığını bildimiz halde neden kalbimizin kapısından çıkarmaya çalışıyoruz ?

ÇOK MU DOLU KALBİMİZ?